Charakterystyka kierunkowości mikrofonu określa jego czułość na dźwięki w odniesieniu do kierunku lub kąta, pod którym te dźwięki docierają. Inaczej mówiąc jest to sposób, w jaki mikrofon „słyszy” dźwięki dochodzące z różnych kierunków. Najbardziej popularnymi charakterystykami kierunkowości są: wszechkierunkowa, kardioidalna oraz superkardioidalna.

Mikrofony z kardioidalną charakterystyką kierunkowości cechuje największa czułość na dźwięki dochodzące z przodu mikrofonu i najmniejsza na dźwięki docierające z tyłu. To powoduje izolowanie niepożądanych sygnałów otoczenia i zapewnia zdecydowanie większą odporność na sprzężenia zwrotne w porównaniu do mikrofonów wszechkierunkowych. Ta cecha sprawia, że mikrofony kardioidalne są szczególnie użyteczne na głośnych scenach.

Mikrofony kardioidalne

Mikrofony o superkardioidalnej charakterystyce kierunkowości oferują węższy zakres odbioru sygnałów w porównaniu do mikrofonów kardioidach i większą odporność na dźwięki otoczenia. Jednak cechuje je też niewielki odbiór dźwięków bezpośrednio z tyłu, dlatego też ważne jest właściwe umieszczenie takiego mikrofonu względem monitorów odsłuchowych. Mikrofony superkardioidalne są najbardziej odpowiednie w przypadkach, gdy musimy nagłośnić jedno źródło dźwięku w głośnym otoczeniu. Są też one bardzo odporne na sprzężenia zwrotne.

Mikrofony superkardioidalne

Mikrofony z wszechkierunkową charakterystyką kierunkowości cechuje jednakowa czułość przy wszystkich kątach ich ustawienia. Oznacza to jednakowy odbiór dźwięków ze wszystkich kierunków. Z tego powodu mikrofony te nie muszą być ustawione w konkretnym kierunku, co jest szczególnie pomocne w przypadku mikrofonów lavalier. Wadą mikrofonu z taką charakterystyką jest to, że nie można skierować go w przeciwnym kierunku od niepożądanych źródeł dźwięków, takich jak kolumny PA, co może powodować sprzężenia zwrotne.

Mikrofony wszechkierunkowe